พยายามอยู่นะ

คุณเคยรู้สึกบ้างไหม ที่บางครั้งก็รู้สึกหดหู่ใจ เศร้าใจ หงุดหงิด รำคาญใจ โดยไม่ทราบสาเหตุ บ่อยครั้งที่ฉันเคยรู้สึกว่าตัวเองกังวล ท้อแท้ หดหู่ใจ...และ เหงา.. แต่ฉันก็ชี้ชัดเจาะจงลงไปไม่ได้ว่าสิ่งใดที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ สิ่งที่ฉันนึกออกและทำได้ในตอนนั้น ก็คือ กดโทรศัพท์หาเพื่อน เปิดโทรทัศน์ ฟังเพลง เล่นเกม เล่นอินเตอร์เน็ต ด้วยหวังว่าจะช่วยกลบความรู้สึกแย่ๆเหล่านั้นออกไปได้ แต่ยิ่งฉันพยายามหนีมันมากเท่าไหร่ ก็เหมือนถูกวิ่งตามมากขึ้นเท่านั้น และความรู้สึกแย่ๆทั้งหลายก็คล้ายกับจะเพิ่มทวีคูณ จนทำให้ฉันมองไม่เห็น(ใจ) ตัวเองมากขึ้นทุกที..


เหตุการณ์ที่ผ่านมานั้น ได้ทำให้ฉันหยุดไขว่คว้าหาสิ่งที่อยู่ภายนอก แล้วลองมองกลับมาที่ข้างในจิตใจตัวเอง จนทำให้พบว่า... จริงๆแล้ว ใจของฉันก็ไม่ต่างไปจากกระป๋องน้ำที่รั่วเลย ยิ่งฉันเติมน้ำเข้าไปมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งไหลรั่วออกมาหมด จนทำให้รู้สึกว่า ไม่มีอะไรเหลืออยู่ข้างในใจนั้น... ซึ่งเป็นบ่อเกิดที่ทำให้ฉันรู้สึกขาด และอีกความรู้สึกต่างๆนาๆ ทั้งกังวล หดหู่ใจ เหงา ไม่มั่นคง มันเป็นเพราะใจของฉันที่เติมไม่เต็มนั่นเอง


เมื่อคิดได้แบบนี้... ฉันก็วางแผนหาทางอุดรอยรั่วในใจด้วยตัวของฉันเอง หยุดเติมน้ำทุกชนิด แล้วหันมาซ่อมรอยรั่วด้วยความเข้าใจและเห็นถูก ว่าแท้จริงแล้ว รอยรั่วมันเกิดจากความต้องการที่ไม่สิ้นสุดของตัวฉันเอง เมื่อรู้อย่างนี้แล้วก็อุดรอยรั่วเสีย จากนี้ ไม่ว่าจะเติมสิ่งใดเข้าไป แม้เพียงน้อยนิด ฉันจะรู้สึกว่า..ฉันมีเพียงพอ และไม่ต้องไขว่คว้าหาสิ่งภายนอกเพื่อมาเติมเต็มในใจฉันอีกต่อไป เพราะฉันรู้ว่า อย่างน้อย... ฉันก็ไม่ขาดอะไรแล้ว..


ความรู้สึกหดหู่ กังวล เศร้า ท้อแท้ ก็หายไป กลายเป็นความมั่นคงในจิตใจเข้ามาแทนที่ หากแค่เรามองให้เห็นใจของตัวเอง และซ่อมแซมมันให้ดี เราจะมีความสุขได้กับคำว่า “พอ”

...

::   ปวดหัว

::   เหนื่อย

::   เบื่อ

::   คิดถึง